>>Picasso Moon<<

boşluk

2011-11-06T16:05:00.001+02:00

gene o his. boşluk hissi. bırakmıyor peşimi.

Carlos Martin Röportajı

2011-11-05T15:51:00.001+02:00

+ bize model olma hikayenizi anlatabilir misiniz?
- sanırım 10 yıl kadar önceydi. küçük küçük bazı işler yapıyordum zaten. bir süre sonra modelliğin benim için önemli olmaya başladığını fark ettim. bu işin içine girdikten dört yıl sonra bir de baktım ki iş için uluslararası seyahat ediyorum. bu sayede pek çok ülke geziyorum, hoşuma gidiyor.

+ üniversitede ne okudunuz peki?
- bilgisayar bölümünden mezun oldum. boş zamanlarımda bilgisayar tamir ediyorum ya da onunla ilgili mutlaka bir şeylerle uğraşıyorum. bundan çok hoşlanıyorum.

+ bir reklam sayesinde sizi tanıdık. bize bu projeye nasıl dahil olduğunuzu anlatır mısınız?
- orta amerika'da bu reklam için kasting yapıldı. reklam filmi ise küba'da gerçekleşti. yaklaşık 12 erkektik ve çekim çok keyifliydi. özellikle çikolata yapma kısmında çok eğlendik. aslında çikolata yapma kısmı zordu ama sanırım başarılı olduk.

+ o çikolataları gerçekten siz mi yaptınız?
- tam anlamıyla değil. orada işin uzmanları da vardı. onlar bize tarif ettiler.

+ istanbul'u ziyaretinizde sizi rahat bırakmadıklarından eminiz. türk kadınlarını nasıl buldunuz?
- birkaç sene önce istanbul'a iki yaz üst üste gelmiştim. dolayısıyla türk kadınlarını ilk kez görmüyorum. çok farklı tiplerde kadınlar var. türk kadınları muhteşem. ne tarafa baksam güzel kadın görüyorum.

+ bir kız arkadaşınız olduğunu duyduk. doğru mu?
- evet, iki buçuk yıldır birlikte olduğum bir kız arkadaşım var.

+ o da sizin gibi model mi?
- hayır. o, 25 yaşına basmak üzere olan bir üniversite öğrencisi. ingilitere'de pazarlama okuyor.

+ peki kendinizi ilişki içinde nasıl tarif edersiniz?
- ilişkide hiç kıskanç değilimdir. zaten bu meslekte öyle bir şey pek mümkün değil. içimizden biri kıskanç olsaydı, ilişki yürümezdi zaten.

+ ama diğer yandan da ilişkinizi uzaktan uzağa yürütmeye çalışıyorsunuz. bu zor olmuyor mu?
- genelde birbirimizden uzaktayız. dolayısıyla zor oluyor tabii ki.

+ peki buluşma noktanız neresi oluyor? ingiltere mi, ispanya mı?
- o okuldan dolayı çok fazla seyahat edemiyor. geçen sene beni ziyaret etmek için meksika'ya geldi. şimdi ingiltere'de olduğu için, ben de birkaç aylığına onun yanına taşındım. temmuz'da okulu bitiyor ve ispanya'ya geri dönüyor. o zaman görüşmeyi umuyorum.

+ yakışıklı bir erkek olduğunuzdan dolayı etrafınızda bir sürü kadın olduğunu düşünüyoruz.
- siz öyle görüyorsanız ne güzel...

+ tabii ki öylesiniz. kadınlarla nasıl tanışıyorsunuz merak ediyoruz...
- ben çok utangaç bir erkeğim. dolayısıyla tanımadığım bir kadınla konuşmam çok zor. sokakta güzel bir kadın görüp "vay be" deyip yanına gidemem. şimdiye kadarki tüm ilişkilerimde, hepsiyle önceden arkadaştım. dolayısıyla birbirimizi çok iyi tanıyorduk.

+ sizden daha yakışıklı olan erkekleri kıskanıyor musunuz?
- hayır. neden kıskanayım ki? yakışıklılık kavramı çok göreceli bir şey. benim için yakışıklı olan, size öyle gelmeyebilir. örneğin brad pitt size yakışıklı gelebilirken, bir başka kadına "ehh" dedirtebilir. bu, benim için de geçerli. birisi beni beğenirken, diğer beni hiç yakışıklı bulmayabilir.

+ bir erkekle tanışmak için ilk hamleyi yapan bir kadın hakkında ne düşünürsünüz?
- bu çok hoşuma gider. daha önce de söylediğim gibi, utangaç olduğum için tanımadığım çoğu kızla böyle tanıştım. hep onlar benim yanıma geldi.

+ geleceğe dair planlarınız nedir?
- gelecek için planlar yapmaktan pek hoşlanmıyorum. şu anda bir kız arkadaşım var ama gelecek ne gösterir bilemiyorum.

Yazının Orijinali: [Carlos Martin Röportajı]

kızıl - mavi - beyaz

2011-05-26T09:38:00.003+03:00

kızıl saçlı mavi gözlü beyaz tenli kız oldum güzel oldummm :)

öyle

2011-05-04T18:32:00.004+03:00

yaşamak ağır gelmeye başladı yine. yüreğimde kocaman dalgalar var gibi. durulmuyor içimdekiler. gidesim var sadece. bilmediğim bir yere ve gözlerimi huzurla kapatmak istediğim bir yere... sadece gidesim var... halbuki her şeyi oluruna bıraksalar o kadar güzel olacak ki... ama olmuyor. mutlu olamıyorum. tam her şey yolunda gidiyor derken tekrar dibe çöküyorum. çıkamıyorum bu bataklıktan, ne kadar uğraşsam da. sadece gidesim var bir daha hiç dönmemek üzere... kimsenin olmadığı bir yere gidesim var... kendimin bile olmadığı.

başka kurtuluş yolu var mı ki? göremiyorum, bulamıyorum... anlamıyorlar, anlatamıyorum... başım ellerimin arasında ne yapacağımı bilemiyorum... düşünceler var belki de hiçbir şey düşünmüyorum... onun bile farkında değilim. duygular var mı içimde? emin değilim. ne yapmam gerek? bilebilsem keşke ama olmuyor. yaşamak yine ağır geliyor. yine.

Dear Girls

2011-04-20T17:33:00.000+03:00

böylesi...

2011-04-08T22:14:00.011+03:00

"There's a moment in life where you can't recover any more from another break-up. And even if this person bugs you 60% of the time, you still can't live without him. And even if he wakes you up every day by sneezing right in your face, well, you love his sneezes more than anyone else's kisses."

"Hayatında öyle bir an olur ki, bir ayrılığı daha kaldıramazsın. O kişi seni zamanının %60'ı boyunca sinir etse de, yine de onsuz yaşayamazsın. Ve o kişi her sabah seni yüzüne hapşurarak uyandırsa da, onun hapşuruklarını diğer insanların öpücüklerinden daha çok seversin."

Bana bunları söyletecek bir insan var mıdır şu koca dünyada?

istiyorum

2010-08-25T16:16:00.008+03:00

• sevmek istiyorum,
• o kadar sevmek ki acı çekmek istiyorum,
• gözlerine bakınca, elimi tutunca, beni öpünce kalbimin deli gibi atmasını istiyorum,
• beraber gelecek hayalleri kuralım istiyorum,
• "yirim" dediğim ünlü adamların, onun yanında bir hiç olduklarını fark etmek istiyorum,
• konuşmasını dinlemek istiyorum,
• ses tonunu, kelimeleri söylerken dudaklarının hareketini bile sevmek istiyorum,
• kusurların sevmek istiyorum,
• konuşması kadar susmasını da sevmek istiyorum,
• onunla eğlenirken bu zamana kadar hiç kimseyle bu kadar eğlenmediğimi düşünmek istiyorum,
• saçlarını okşamak, saçlarımı okşamasını istiyorum,
• güven vermesini istiyorum,
• benim onu sevdiğim gibi onun da beni sevmesini istiyorum.

love love love

2010-08-23T11:53:00.004+03:00

daniel gonzalez
michael ealy
zeki enes akkan
tolgahan sayışman
jim sturgess
joseph gordon levitt
kaka leite
adam goldberg
cristiano ronaldo
antonio catalani
bartek borowiec

Harry Potter and the Deathly Hallows - Part1

2010-08-18T23:18:00.003+03:00

turuncu - beyaz - yeşil // done!

2010-08-16T11:58:00.001+03:00

an itibariyle turuncu saçlı, beyaz tenli, yeşil gözlü kızım. maşallah güzel oldum valla :))

turuncu - beyaz - yeşil

2010-08-15T20:39:00.004+03:00

sorun çıkmazsa yarından itibaren turuncu saçlı, beyaz tenli, yeşil gözlü kız olucam. zümrüt yeşili. yakışacak bence. eklerim bi foto yakın zamanda.

mutluyum

2009-12-07T17:22:00.004+02:00

hayatım boyunca yanımda olmasını dilediğim 3 kişiden biriyle gelecek hakkında konuştuk. mutlu oldum, hayal kurmak çok güzel. bu hayalin gerçekleşmesi ise kesinlikle daha güzel olacak. umarım gerçekleşir gelecekte mutlu oluruz. istiyorum. kesinlikle gerçekleşmesi beni en mutlu edecek olay sanırım konuştuklarımız. onu çok seviyorum.

i have a dream...

2009-12-02T15:22:00.011+02:00

planlarım var. gerçekleşmelerini gerçekten çok istiyorum. şimdi... en az 4 dönem daha üniversitedeyim. bu 4 dönem boyunca kredisiz ispanyolca dersi almak istiyorum. dil öğrenmeye yatkınım. ispanyolcayı da öğrenebileceğimi düşünüyorum. okul bittikten sonra bir şekilde ispanya'ya gidip yerleşmek ve orada halkla ilişkiler veya reklamcılık alanında çalışmak istiyorum. türkiye'ye hiç dönmek istemiyorum. burada güzel anılarım olsa da hoşuma gitmeyen anılar daha baskın. ispanya... hayalim. belki hoş bir ispanyol ile tanışır ve evlenirim. sevdiğim ve beni seven, saygı duyan biriyle. türkiye'ye dönersem bir süreliğine (burası önemli: temelli değil, sadece bir süreliğine) bile sadece annem, abim ve ablam için olur. onlardan başka sevdiğim insan yok türkiye'de. hayal kurmak güzel. şu anda hissettiğim boşluğu bir süre de olsa dolduruyor. finlandiya hayalimden vazgeçtim. ispanya istediğim ve sevgim finlandiya'ya baskın çıkıyor. havalar soğuk, insanlar soğuk... ama ispanya öyle mi? değil. bizim gibi sıcak insanlar. gülmeyi, konuşmayı, eğlenmeyi seven insanlar. hayallerimi gerçekleştirmek için uğraşmam gerekirse uğraşırım. çünkü ne istediğimi biliyorum.

bunalım

2009-11-30T11:51:00.006+02:00

tanrım, bu arada kalmışlık beni bitiriyor, içim içimi yiyor. ne yapmam lazım bilmiyorum. arada köprü olmak... bencillikleri... ikisinin de. biraz beni düşünse, bana olmayan sevgisini göstermek yerine, hayatımdan çekip gitse... güvenecek bir insan, tutunacak bir dal arıyorum. bulamıyorum. herkesi aynı anda memnun etmek zor ve imkansız. bunu bildiğim halde, uğraşıyorum hala kendi kendimi yoruyorum. ikisi de kendilerini tatmin etmemi bekliyor, duymak istediklerini söylememi bekliyor. canım acıyor, kalbimi hissedemediğim halde kalbim acıyor. ne yapmalıyım, nasıl çıkmalıyım bu girdaptan bilmiyorum. kafam karışık, kalbim ağrıyor... sadece buradan çekip gitmek istiyorum. bir daha da geri dönmemek...

ehehe

2009-11-20T10:00:00.011+02:00

siyah saçlı, beyaz tenli, mavi gözlü kız oldum, güzel oldum. ehehe.

grey street

2009-11-05T10:38:00.010+02:00

oh look at how she listens
she says nothing of what she thinks
she just goes stumbling through her memories
staring out on to grey street

she thinks, “hey,
how did i come to this?
i dream myself a thousand times around the world,
but i can’t get out of this place”

there’s an emptiness inside her
and she’d do anything to fill it in
but all the colors mix together - to grey
and it breaks her heart

how she wishes it was different
she prays to god most every night
and though she swears it doesn’t listen
there’s still a hope in her it might

she says, “i pray
but they fall on deaf ears,
am i supposed to take it on myself?
to get out of this place”

there’s loneliness inside her
and she’d do anything to fill it in
and though it’s red blood bleeding from her now
it feels like cold blue ice in her heart
when all the colors mix together - to grey
and it breaks her heart

there’s a stranger speaks outside her door
says take what you can from your dreams
make them as real as anything
it’d take the work out of the courage

but she says, “please
there’s a crazy man that’s creeping outside my door,
i live on the corner of grey street and the end of the world”

there’s an emptiness inside her
and she’d do anything to fill it in
and though it’s red blood bleeding from her now
it’s more like cold blue ice in her heart
she feels like kicking out all the windows
and setting fire to this life
she could change everything about her using colors bold and bright
but all the colors mix together - to grey
and it breaks her heart

bilmem

2009-11-01T08:00:00.002+02:00

[...]hayat alay etmeye devam etti benimle. sana benzeyen yüzler, kokuna benzeyen kokular, sesine benzer sesler çıkardı karşıma. ya da bana mı öyle geldi ne. bilmem.[...]

daniel gonzalez

2009-10-22T16:19:00.026+03:00

bugün gwen stefani'nin cool klibini izleyeyim dedim. izledim ve erkek oyuncunun ne kadar taş olduğunu gördüm, nasıl da önceden beğendiğimi hatırladım. internette hakkında bilgi de foto da bulmak çok zor. bakışları, fiziği, gülüşü çok güzel.
ispanya'dan böyleleri de mi çıkardı diye düşünmedim değil.

ıssız adam

2008-11-25T21:12:00.013+02:00

sen oradaydın ve bir gün benimle tanışacağını henüz bilmiyordun.

sen dizime yattın, ben bir hikaye anlattım sana. büyüdün. kafamda bir hikaye, bilirsin bunu çok severdim. ikimize bir mutlu son yazdım sonra. o evde seninle birlikte oturduk, sustuk. yanımda durdun sessizce. burası sondu. başka bir yaşamdı. sadece biz vardık.

bana baktın mavi ve telaşsız. sustuk başka bir yaşamda başka bir mutlu son. biz bunu haketmiştik. hikayemiz orda bir yerde, hep benimle duracak. dayanabilmemin tek yolu bu çünkü.

insanın kokusu hep aynı mı kalırmış, şaşırdım!

sonra sana ait bir şey aldım yanıma. bir küçük 45lik plak, arda kardeş'in masalları. eve uğrarsan bir gün o plağın nasıl kaybolduğunu asla bilemeyeceksin. biliyor musun sen o küçük plakla bende, evimdesin hala ve sen bunu bilmiyosun ve gözlerimi kapattığımda kollarımda başka biri değil sen varsın.

umphrey's mcgee

2008-11-11T23:32:00.006+02:00

1997 yılında indiana, amerika birleşik devletlerinde kurulmuş progressive rock ağırlıklı jam grubu. grup king crimson, yes, pink floyd, dream theater, frank zappa ve genesis gibi progressive rock gruplarından etkilendiği gibi, heavy metal grubu olan iron maiden'ın da etkileri görülür müziklerinde. ayrıca the police, the beatles ve led zeppelin gruplarının etkileri de fark edilmektedir.

grup elemanları ve grup içindeki rolleri:

brendan bayliss - gitar, vokal
ryan stasik - bas gitar
jake cinninger - gitar, vokal
joel cummins - keyboard
kris myers - davul, vokal
andy farag - vurmalı çalgılar

grup 1998 yılının ortalarında debut albümleri greatest hits vol. iii' yi çıkararak müzik dünyasına başarılı bir adım atmış oldu.

diskografileri:

greatest hits vol. iii (1998)
songs for older women (1999, 1998 yılında canlı kaydedildi)
one fat sucka (2000, canlı kaydedildi)
local band does ok (2002)
local band does oklahoma (2003, canlı kaydedildi)
anchor drops (2004)
safety ın numbers (2006)
the bottom half (2007)
live at the murat (2007)
jimmy stewart 2007 (2008)
mantis (2009)

[yazının orijinali için: umphrey's mcgee]

phish on the simpsons

2008-08-30T20:00:00.007+03:00

[13x16] this is the best episode of the simpsons (imo); phish against marijuana (unless it's medicinal).

nesnesitelná lehkost bytí

2008-08-18T22:01:00.008+03:00

buraya zaman zaman okumaktan büyük zevk duyduğum milan kundera'ya ait "varolmanın dayanılmaz hafifliği" kitabının son birkaç sayfasını yazmaya karar verdim:

------

genellikle kitaplarını okuduğu masanın başına geçmiş oturuyordu tomas. böyle zamanlarda tereza arkadan yaklaşır, eğilip yanağını onun yanağına bastırırdı. o gün birden irkildi. tomas kitap okumuyordu; önünde bir mektup vardı ve mektup daktiloyla yazılmış beş satırdan ileri gitmemekle birlikte, tomas nicedir mektuba dalmış görünüyordu.

tereza "o ne?" dedi içi ansızın acıyla dolarak.

tomas başını bile çevirmeden tuttu, tereza'ya uzattı mektubu. mektupta o gün komşu kasabanın havaalanında bulunması gerektiği yazılıydı.

tomas neden sonra tereza'ya dönüp baktığında, tereza onun gözlerinde kendinin yeni keşfettiği dehşeti okudu.

"ben de seninle geleceğim," dedi.

tomas başını salladı. "görmek istedikleri benim."

"hayır, seninle geliyorum," diye yineledi tereza.

tomas'ın kamyonuna bindiler. az sonra havaalanındaydılar. her yanda sis vardı. alanın üzerindeki uçakları belli belirsiz dış çizgileriyle seçebiliyorlardı ancak. hepsini bir bir gezdiler, ama hepsinin kapıları kapalıydı. girilmez. sonunda önünde uçak merdiveni duran açık bir kapı buldular. basamakları çıktılar ve kapıda bir ağırlama görevlisi tarafından karşılandılar. küçük bir uçaktı -otuz kişinin ancak sığabileceği bir uçak- içinde kimse yoktu. koltukların arasındaki geçitten aşağıya yürüdüler birbirlerine tutunarak, çevrelerine pek bakmıyorlardı. birbirine bitişik iki koltuğa oturdular, tereza başını tomas'ın omuzuna dayadı. ilk dehşet dalgası geçmiş, yerini hüzün almıştı.

dehşet bir şoktur, mutlak bir körleşmenin zamanı. dehşette en ufak bir güzellik yoktur. bütün görebilidiğimiz bizi bekleyen bir olayın delip geçici ışığıdır. öte yandan, güzün olacakları bildiğimizi varsayan bir tavırdır. tomas'la tereza kendilerini nelerin beklediğini biliyorlardı. dehletin ışığı böylelikle kaybetti sertliğini ve dünya, kendisini gerçekten güzelleştiren yumuşak, mavimsi bir ışıkla yıkandı.

mektubu okurken tereza, tomas'a sevgi filan duymamıştı; sadece onu bir an olsun bırakamayacağını anlamıştı artık; dehşet duygusu öteki bütün heyecan ve sezgileri silip götürdü. şu anda ona yaslanmış otururken (uçak fırtına bulutlarının arasından süzülerek gidiyordu), korkusu azaldı ve aşkının, sınır, had tanımayan aşkının bilincine vardı.

sonunda yere indi uçak. ayağa kalktılar, görevlinin açtığı kapıya gittiler. hala birbirlerinin beline sarılmış olarak, merdivenlerin tepesinde, en yukarıda durdular. ta aşağıda, başları kukuletalı, ellerinde tüfek olan birtakım adamlar gördüler. durmanın anlamı yoktu, kaçamazlardı çünkü. ağır ağır indiler, ayakları havaalanı zeminine bastığında, adamlardan biri tüfeğini kaldırdı ve onlara nişan aldı. silah sesi duyulmadı ama tereza, tomas'ın -bir saniye önce kolunu beline dolamış kendisine yaslanan tomas'ın- yere devrildiğini gördü.

onu kendi bedenine bastırmayı denedi, ama ayakta tutamadı. tomas beton zemine düştü. üzerine eğildi, kendini onun üzerine atmak, onu bedeniyle örtmek istiyordu, tam o sırada garip bir şey ilişti gözüne: tomas gözlerinin önünde hızla çekiyor, büzülüyor, ufalıyordu. öyle şaşırmıştı ki dondu, hiç kıpırdamadan olduğu yerde kalakaldı. tomas'ın bedeni çekip büzüldükçe daha az tomas'a benziyordu; sonunda havaalanının üzerinde kıpırdayan, koşan, oraya buraya seğirten minicik, küçük bir şeye dönüştü.

tomas'ı vuran adam maskesini sıyırdı, tereza'ya tatlı tatlı gülümsedi. sonra adamları savuşturup bir yere sığınmak istercesine umarsızca oraya buraya koşan küçük şeyin peşine düştü. kovalamaca bir süre devam etti, derken birden adam yere, bir şeyin üzerine doğru atıldı. kovalamaca bitmişti.

adam ayağa kalktı ve elinde o şeyle tereza'ya geri geldi. elindeki şey korkudan tir tir titriyordu. bir tavşandı bu. adam tavşanı tereza'ya uzattı. o an tereza'nın korkusu ve hüznü azaldı, kollarında bir hayvan tuttuğu için, hayvan kendisinin olduğu için mutluydu. sevinç gözyaşlarına boğuldu. gözleri gözyaşlarından görmez olana kadar ağladı, ağladı. hedefine, ulaşmak ve hiç ayrılmamak istediği yere neredeyse vardığı duygusuyla tavşanı eve götürdü.

prag sokaklarında gezerken, evini, küçük kızken anne-babasıyla oturduğu evi bulmakta zorluk çekmedi. ama annesiyle babası yoklardı. önceden hiç görmediği halde babasının dedesi ve büyük-büyükbabası olduğunu bildiği iki ihtiyar karşıladılar onu. ikisinin de yüzleri ağaç kabukları gibi çizgi çizgi ve buruşuktu, tereza onlarla oturacağını düşününce mutlu oldu. ama şu anda, hayvanıyla yalnız kalmak istiyordu. beş yaşındayken annesiyle babası kendine ait bir yaşama mekanı olmasına karar verdiklerinde kendisine verilen odayı hemen buldu.

odada bir yatak, bir masa ve bir iskemle vardı. masanın üzerinde dönüşünü bekleyerek hiç sönmeden yanıp duran bir lamba duruyordu, lambanın üzerine de iki yana açılmış kanatlarının üzerinde iki büyük göz olan bir kelebek tünemişti. teraza hedefine ulaştığını anladı. yatağa uzandı ve tavşanı göğsüne bastırdı.

genellikle kitap okuduğu masanın başına gelmiş oturuyordu tomas. "zaman zaman sana sözünü etmediğim mektuplar alıyorum," dedi tereza'ya. "oğlumdan geliyor bu mektuplar. onun ve benim yaşamlarımız: tümüyle birbirinden ayrı tutmaya çalıştım ama, bak kader nasıl öcünü alıyor benden. birkaç yıl önce üniversiteden atıldı, şimdi bir köyde traktör sürücüsü. yaşamlarımız ayrı olabilir ama, aynı yönde ileriyor, koşut çizgiler gibi."

tereza, "neden bana bu mektuplardan hiç söz etmedin?" diye sordu büyük bir ferahlama duygusuyla.

"bilmem. pek hoş bir şey değil de ondan herhalde."

"sık yazıyor mu?"

"ara sıra!"

"ne hakkında?"

"kendisi."

"ilginç mi peki?"

"evet, ilginç. annesi ateşli bir komünistti, hatırlarsın. eh, işte epey oluyor onunla ilişkiyi kesti. sonra bizimkilere benzer sorunları olan insanlarla dost oldu ve onlarla politik etkinliklere karıştı. şimdi bazıları hapiste. ama onlarla da kesti ilişkiyi. mektuplarında onlara ebedi devrimciler diyor."

"yönetimle uzlaştı mı demek istiyorsun?"

"hayır, hayır, kesinlikle değil. tanrı'ya inanıyor ve anahtarın o olduğu ddüşüncesinde. hepimizin gündelik yaşamlarımızı dinin buyruklarına göre sürdürmemizi, yönetime aldırış etmememizi, onu tümüyle görmezden gelmemizi savunuyor. tanrı'ya inanıyorsak onun iddiasına göre, herhangi bir durumu alıp, kendi davranışlarımız aracılığıyla bunu 'tanrı'nın yeryüzündeki krallığı'na dönüştürebilirmişiz. bu toplumda, devlet denetiminden kaçabilen tek gönüllü birlikteliğin kilise olduğunu yazıp duruyor bana. kiliseye neden girdi merak ediyorum, yönetime karşı çıkmasına imkan verdiği için mi, yoksa gerçekten tanrı'ya inandığı için mi?"

"neden kendisine sormuyorsun?"

"inananlara hayrandım eskiden," diye sözünü sürdürdü tomas. "onların bana kapalı olan kimi şeyleri garip, aşkın bir biçimde kavradıklarını sanırdım. falcılar gibi de diyebilirsin. ama oğlumun başından geçenler iman denen şeyin aslında ne kadar basit olduğunu gösterdi bana. çaresizdi, katolikler onu saflarına aldılar, daha ne olduğunu anlamadan iman sahibi oluverdi. olayı yönlendiren gönül borcuydu büyük olasılıkla. insanın aldığı karalar son derece basit oluyor."

"mektuplarını hiç cevaplamadın mı?"

"hiç adres yazmıyor," dedi tomas. "damganın üzerinde posta bölgesinin neresi olduğu yazılı gerçi. oranın ortaklaşmacı çiftliğine bir mektup yazıp yollayabilirdim."

tereza, tomas'tan kuşkulanmış olmaktan utanç duyuyordu, bu yüzden içindeki suçluluk duygusunu onun oğluna yönelik iyilik dalgasıyla bağışlatmaya çalıştı. "o halde neden yazıp çağırmıyorsun, gelsin biraz bizimle kalsın."

"bana benzer," dedi tomas. "konuştuğu zaman üst dudağı benimki gibi bükülüyor. kendi dudaklarımdan tanrı'nın krallığı teranesini dinlemek -bana çok garip geliyor doğrusu!"

tereza kahkahalarla gülmeye başladı.

tomas da onunla birlikte güldü.

"bu kadar çocuk olma, tomas!" dedi tereza. "alt tarafı eski bir hikaye karınla senin başından geçenler. oğluna ne bundan? onun ne ilgisi var olup bitenle? gençliğinde zevksizlik ettiysen çocuğun ne kabahati var?"

"doğrusunu istersen, onunla karşılaşmaktan sahneye çıkacakmışcasına korkuyorum. harekete geçmememin asıl nedeni bu. beni bu kadar inatçı yapan, onunla görüştürmeyen nedir bilmiyorum. bazen neden olduğunu bilmeden bir karar verirsin de bu karar tersini yapmaya üşendiğin için sürer gider. her geçen yıl daha zorlaşır değiştirmek."

"çağır onu," dedi tereza.

o gün öğleden sonra, inek ağıllarından dönerken yoldan gelen sesler duydu. daha yakınlaşınca, tomas'ın kamyonunu gördü. tomas aracın üzerine eğilmiş lastik değiştirirken, birkaç kişi çevresini almış onu seyrediyor, işini bitirmesini bekliyorlardı.

tereza gözlerini ondan ayırmadı; yaşlı duruyordu tomas. saçı kırlaşmıştı ve koordinaston eksikliği de sürücülüğe düşmüş bir cerrahın değil, nicedir genç olmayan bir adamın koordinasyon eksikliğiydi.

ortaklaşmacı çiftliğin başkanıyla daha yenilerde yaptıkları konuşma geldi tereza'nın aklına. başkan, tomas'ın kamyonunun berbat durumda olduğunu söylemişti. bunu şikayet değil şaka olarak söylemişti ama, tereza bu durumun başkanı kaygılandırdığını anlamıştı. "tomas insanların içini arabaların içinden daha iyi tanıyor," demişti adam gülerek. sonra da tomas'ın o yöre dahilinde de olsa, hekimliğini sürdürebilmesi için yetkililerle birkaç kere görüştüğünü anlatmıştı. polisin böyle şeye hiçbir zaman izin vermeyeceğini söylemişlerdi ona.

tereza, kamyonun yanındaki adamlar onu görmesinler diye bir ağaç gövdesinin arkasına saklandı. orada durmuş tomas'ı gözetlerken, içinden bir kendini suçlama dalgası geldi geçti. onun prag'dan zürih'e dönmesinin sorumlusu kendisiydi. prag'dan ayrılmasının da; şimdi de kalkmış burada bile rahat bırakmıyor. karenin ölmek üzereyken gizli kuşkularıyla ona işkence çektiriyordu.

gizli gizli onu hep kendisini yeterince sevmemekle suçlamıştı. kendi aşkı her zaman kusur bulunamayacak bir şeydi de, tomas'ınki sadece yukarıdan bakan bir katlanmaydı.

şimdi haksızlık ettiğini görüyordu: tomas'ı gerçekten büyük bir aşkla sevse, dişini sıkar onunla dışarıda kalırdı! tomas orada mutluydu. yeni bir yaşam uzanıyordu önünde! o ise kalkmış terk etmişti onu! doğru, o sırada yüce gönüllülük ettiğine, ona özgürlüğünü verdiğine inandırmıştı kendi kendini. ama yüce gönüllülüğü yalnızca bir özür değil miydi? eve, ona geri döneceğini çok iyi biliyordu bütün bunlar olup biterken! cahil köylüleri sazlıklara çekip orada boğulmaya bırakan su perileri gibi onu hep aşağıya, daha da aşağıya çekmiş durmuştu! onu köye taşınmaya kandırmak için mide ağrıları çektiği bir geceden yararlanmıştı! nasıl da kurnaz, hesapçı olabiliyordu! onu, onun kendisine beslediği aşkı tekrar tekrar sınamak istercesine arkasından gelmeye çağırmıştı! ısrarla, çağırmış durmuştu ve işte bak, şimdi karşısında yorgun ve saçları ağarmış, eli bir daha hiç neşter tutamayacak bir tomas duruyordu.

artık hiçbir yere çıkmayan bir yoldaydılar. buradan nereye gidebilirlerdi? yurt dışına çıkmalarına hiç izin verilmeyecekti. prag'a dönmenin hiçbir yolu kalmamıştı; hiç kimse onlara iş vermezdi. başka bir köye taşınmak için bile nedenleri kalmamıştı.

hey tanrım, bunca yolu sırf tereza, tomas'ın kendisini sevdiğine inansın diye mi tepmek zorunda kalmışlardı?

tomas sonunda lastiği yerine takmayı başardı. direksiyonun arkasına geçti, adamlar arkaya atladılar ve motor kükredi.

tereza eve dönüp kendisine bir banyo hazırladı. sıcak suyun içinde uzanmış yatarken, kendi kendine bir yaşam boyu sürüp giden zayıflıklarını hep tomas'a karşı kullanığını tekrarladı durdu. hepimiz gücü suçluyla, zayıflığı masum kurbanla özdeşleştirmeye yatkınızdır. ama şimdi, tereza kendi durumunda bunun tam tersi olduğunu görüyordu! rüyaları bile, sanki her yönden çok güçlü olan bu adamın tek zayıflığını keşfetmişçesine, tomas'a tereza'nın çektiği acıları sergileyip duruyor, böylece onu geri çekilmeye zorluyordu. zayıflığı saldırgandı ve bu zayıflık tomas'a gücünü kaybettirip kollarına sığınan tavşana dönüştürünceye kadar ona boyun eğdirmiş durmuştu. o rüya bir türlü çıkmıyordu aklından.

banyodan çıktı, üzerine güzel bir şeyler giymeye gitti. onun hoşuna gitmek, onu mutlu etmek için çok güzel görünmek istiyordu.

tam son düğmeyi de iliklemişti ki, tomas yanında ortaklaşmacı çiftliğin başkanı ve teni alışılmadık solgunlukta genç bir çiftlik işçisiyle içeri daldı.

"çabuk!" diye bağırdı tomas. "sert bir içki!"

tereza dışarı fırladı, elinde bir şişe slivovitz'le geri döndü. bir likör bardağına bundan biraz koydu, genç adam içkiyi bir dikişte bitirdi.

sonra ona olup biteni anlattılar. adamın omzu çıkmış, acıyla haykırmaya başlamıştı. hiç kimse ne yapılması gerektiğini bilmediği için tomas'ı çağırmışlar, o da tek bir hareketle omuzu yuvasına yerleştirmişti.

bir bardak slivovitz daha yuvarladıktan sonra adam tomas'a "karın bugün müthiş güzel görünüyor," dedi.

"salak," dedi başkan. "tereza her zaman güzeldir."

"biliyorum her zaman güzel olduğunu," dedi genç adam, "ama bugün çok da güzel giyinmiş. bu elbiseyle hiç görmemiştim seni. bir yere mi gidiyorsun?"

"hayır. tomas için giydim."

"seni şanslı namussuz!" dedi başkan, gülerek. "bizim hanımın aklına bile gelmez benim için giyinip süslenmek."

"neden karın yerine domuzunla gezip tozduğun şimdi anlaşılıyor," dedi genç adam ve o da gülmeye başladı.

"sahi yahu, mefisto nasıl?" diye sordu tomas. "onu epeydir görmedim. en az..." düşündü biraz, "en az bir saattir."

"beni özlemiştir herhalde," dedi başkan.

"seni bu elbiseyle görünce içimden dans etmek geldi," dedi genç adam tereza'ya. tomas'a dönüp sordu: "onunla dans etmeme izin verir misin?"

"haydi hep birlikte gidip dans edelim," dedi tereza.

genç adam, "sen de gelir misin?" diye sordu tomas'a.

"nereye gitmeyi düşünüyorsunuz ki?" diye sordu tomas.

genç adam yakın bir kasabanın adını verdi, oradaki otelin barında dans pisti vardı.

"sen de gel," dedi genç adam ortaklaşmacı çiftliğin başkanına buyurgan bir sesle. bu arada üçüncü slivovitz'ini yuvarlamış bulunduğu için de ekledi. "mefisto seni çok özleyecekse onu da alalım. o zaman elaleme gösteriş yapmak için iki küçük domuzumuz olur. kadınlar bu ikisini gördüler mi yalvar yakar olurlar artık."

"mefisto'dan utanmayacaksanız, geldim gitti." hep birlikte tomas'ın kamyonetine bindiler -tomas direksiyona geçti, tereza yanına oturdu, iki adam da ellerinde yarısı boşalmış slivovitz şişesiyle arkaya geçtiler. başkan mefisto'yu da almayı unuttuklarını, ancak köyü arkalarında bıraktıklarında fark etti. tomas'tan dönmesini istedi bağırarak.

"boşver," dedi genç adam. "tek küçük domuz da görür işimizi." başkan bu sözler üzerine gevşedi.

hava kararıyordu. yol keskin virajlar çizerek tırmanmaya başladı.

kasabaya vardıklarında, doğruca otele gittiler. tereza ve tomas buraya ilk defa geliyorlardı. merdivenlerden aşağı, bodrum katına indiler, burada bir bar, bir dans pisti ve bir kaç masa vardı. altmış yaşlarında bir adam piyano, aynı yaşlarda bir kadın viyolonsel çalıyorlardı. çaldıkları şeyler kırk yıl öncesinin gözde şarkılarıydı. pistte beş altı çift vardı.

"bana göre bir şey yok burda," dedi genç adam durumu gözden geçirdikten sonra ve hemen tereza'yı dansa kaldırdı.

ortaklaşmacı çiftlik başkanı tomas'la boş bir masaya oturup bir şişe şarap söyledi.

"içemem," dedi tomas. "araba kullanıyorum."

"enayilik etme," dedi öbürü. "gece burada kalıyoruz." iki oda ayırtmak için resepsiyona doğru ilerledi.

tereza yanında genç adamla dans pistinden döndüğünde, bu kez başkan onu dansa kaldırdı. son olarak tomas da onunla bir kere dans etti.

"tomas," dedi tereza dans pistindelerken, "yaşamın boyu başına gelen her kötü şey benim kusurum. kendini burada bulman da benim kusurum, bundan daha kötüsü olamazdı herhalde."

"kötüsü mü? ne diyorsun sen yahu?"

"zürih'te kalmış olsaydık, hala bir cerrahtın."

"sen de fotoğrafçı."

"çok anlamsız bir karşılaştırma," dedi tereza. "işin senin için her şey demekti; benimse ne yaptığım umurunda değil, her şeyi yapabilirim, en ufak bir kaybım yok; sen her şeyi kaybettin."

"burada mutluyum, fark etmedin mi tereza?" dedi tomas.

"cerrahlık senin misyonundu," dedi tereza.

"misyon dediğin sersemce bir şey tereza. misyonum yok benim. kimsenin yok. özgür olduğunu, bütün misyonlardan arınmış olduğunu fark etmen o kadar büyük bir ferahlama ki."

onun bu açıksözlü, dosdoğru konuşmasına inanmamak elde değildi. tereza aynı günün erken saatlerinde tanık olduğu sahneyi, tomas'ın kamyoneti onarışını, o sırada ne kadar yaşlı durduğunu hatırladı. hedefine varmıştı; hep yaşlansın istemişti. çocukluğundaki odada yüzüne bastırdığı tavşan yeniden aklına geldi.

tavşan olmak ne demektir? bütün gücünü kaybetmek demektir. insan artık karşısındakinden güçsüz demektir.

piyanoyla viyolonselin ezgisine uyarak dans ettiler, tereza başını tomas'ın omuzuna dayadı. tıpkı, uçakta fırtına bulutlarının arasında birlikte uçarlarken yaptığı gibi. o an yaşadığı garip mutluluğu ve aynı garip hüznü yaşıyordu şimdi. hüzün, son duraktayız demekti. mutluluk, birlikteyiz, demekti. hüzün biçimdi, mutluluk içerik. mutluluk hüznün uzamını dolduruyordu.

masalarına döndüler. tereza ortaklaşmacı çiftliğin başkanıyla iki kere, genç adamla da bir kere daha dans etti. ikincisi o kadar sarhoştu ki, tereza'yla birlikte piste yuvarlandı.

sonra hepsi yukarıya çıktılar ve ayrı ayrı odalarına çekildiler.

tomas anahtarı kilitte döndürdü ve tavandaki ışığı yaktı. tereza yanyana bitiştirilmiş, iki yatak gördü, birinin yanıbaşında bir komodin ve lamba vardı. tavandaki ışığın yanmasıyla birlikte ürken iri bir pervane lambanın karpuzundan çıktı, odada fırdönmeye başladı. piyanoyla viyolonselin ezgisi belli belirsiz ulaşıyordu yukarıya.

[yazını kısaltılmışı için: varolmanın dayanılmaz hafifliği]

aşk

2008-06-08T12:48:00.011+03:00

şiir okumayı sevmeyen bir insan olduğum halde tekrar tekrar okumayı sevdiğim tek şiirin adı "aşk", pablo neruda'dan. ispanyolca bilmediğimden orijinali hakkında bir yorum yapamam fakat türkçe halinin ingilizcesinden kesinlikle daha hoş olduğunu düşünüyorum.

bunca gün, ah, bunca gün
görmeyi seni böyle kırılgan, böyle yakın,
nasıl öderim, neyle öderim?

uyandı kana susamış
ilkbaharı koruların,
çıkıyor tilkiler inlerinden
çiylerini içiyor yılanlar,
ve ben gidiyorum seninle yapraklarda
çamlar ve sessizlik arasında,
sorarak kendime nasıl, ne zaman
ödeyeceğim diye şu bahtımı

bütün gördüklerim içinde
yalnız sensin hep görmek istediğim
dokunduğum her şey içinde
senin tenindir hep dokunmak istediğim:
seviyorum senin portakal kahkahanı
hoşlanıyorum uykudaki görüntünden

ne yapmalıyım, sevgilim, sevdiceğim
bilmiyorum nasıl sever başkaları
eskiden nasıl severlerdi,
yaşıyorum, bakarak, severek seni,
aşk tabiatımdır benim

her ikindi daha da hoşuma gidiyorsun.

nerde o? hep bunu soruyorum
kaybolduğunda gözlerin
ne kadar geç kaldı! düşünüp inciniyorum,
yoksul, aptal, kasvetli duyuyorum kendimi
geliyorsun sen, bir esintisin
şeftali ağaçlarından uçan.

bu yüzden seviyorum seni, bu yüzden değil
o kadar neden var ki, o kadar az,
böyle olmalı aşk
kuşatan, genel
üzgün, müthiş,
bayraklarda donanmış, yaslı,
yıldızlar gibi çiçek açan,
bir öpüş kadar ölçüsüz.

trey anastasio

2008-06-06T11:58:00.013+03:00

1964 texas doğumlu amerikalı müzisyen. phish'in 21 senelik beraberliklerine 2004 yılında son vermelerine kadar grup içinde vokal, gitarist ve söz yazarı olarak bulunmuştur. 1 tanesi 2002 yılındaki konser kayıtlarından, 7'si stüdyo albümlerinden oluşmak üzere toplam 8 tane albüm çıkarmıştır.

2003 yılında rolling stone dergisi tarafından tüm zamanların en iyi 100 gitaristi arasında 73. sırada gösterilmiş fakat listenin doğruluğuna kurt cobain'i 12. sırada görünce pek güvenilmemesi gerektiği vardım.

dave matthews'un ilk solo albümüne destek verme amaçlı olarak 2003 yılındaki turnede bir araya gelen müzisyenlerden oluşan dave matthews & friends'de de vokal ve gitarist olarak yerini almış, aynı albümün stüdyo kayıtlarında da faydası dokunmuş, kendini göstermiştir.

diskografisi şöyle:

one man's trash (1998)
trampled by lambs and pecked by the dove (2000)
trey anastasio (2002)
plasma (2003)
seis de mayo (2004)
shine (2005)
bar 17 (2006)
the horseshoe curve (2007)

[yazının orijinali için: trey anastasio]

festival express

2008-04-21T12:44:00.013+03:00

2004 yılında satışa sunulmuş, 1970 yılında kanada'da gerçekleşmiş konser günlerini konu alan, katılan müzisyenlerin ülkeyi tren ile gezmeleri dolayısıyla bu ismi almış konserler bütünü.

katılımcı grupların/kişilerin isimleri şöyle:

the band
delaney & bonnie & friends
the flying burrito brothers
grateful dead
buddy guy blues band
ian and sylvia and the great speckled bird
janis joplin
mashmakhan
sha na na

giriş grateful dead'in casey jones parçası ile oluyor, daha sonra canlı bir konser görüntüsü geliyor ekrana : kişi bir sevindirik oluyor hele the end of the road'da saatlerce bekleyip tek bir konser dahi görememe hayal kırıklığından sonra.

woodstock 69 ile kıyaslayanlar bile var bu festivali. hatta woodstock'tan daha iyi olduğunu iddia edenler bile.

gösterilen konser görüntülerinde çalınan şarkıları şunlar:

don't ease me in - grateful dead
slippin' and slidin - the band
comin' home baby - mashmakhan
money (that's what i want) - buddy guy blues band
lazy day - the flying burrito brothers
the weight - the band
cry baby - janis joplin
rock & roll is here to stay - sha na na
new speedway boogie - grateful dead
c.c. rider - ian and sylvia and the great speckled bird (jerry garcia ile)
i shall be released - the band
tell mama - janis joplin

trende, kendilerinden geçmiş rick danko, janis joplin, jerry garcia ve bob weir tarafından ain't no more cain parçasının bir jam session'ı yapılması ise kesinlikle başarılı bir olay.

60'lı yıllara meraklı, ilgili kişiler tarafından hele bir de sevilen müzisyenler de katılmışsa festivale kesinlikle izlenmesi gereken konserler bütünü. konserlerin haziran-temmuz aylarında yapılması ve janis joplin'in aynı yıl 4 ekim'de bu dünyadan gitmiş olması ise bu görüntüleri daha değerli kılıyor.

[yazının orijinali için: festival express]

ocean of confusion

2008-03-22T18:19:00.018+02:00

screaming trees'in 2005 çıkışlı üçüncü toplama albümü.
albümün içinde, 89-96 yılları arasında piyasaya sürülmüş albümlerden ve ep'lerden toplam 19 parça bulunuyor. paperback bible ve watchpocket blues adlı daha önce yayınlanmamış iki parça da var. mark lanegan karar vermiş albümde yer alacak olan parçalara.

grubun önceki albümlerini hiç dinlememiş, kolaya kaçıp böyle en güzellerinin toplandığı albümü dinleyen biri olarak tavsiye edebileceğim;

daha ilk dinleyişte insanın kanının kaynadığı, eğlenceli sayılabilecek alice said, make my mind, butterfly,
grubun en meşhur parçası olan nearly lost you,
başını alıp gitme isteği doğuran, dinlerken içinizde birşeyleri kıpırdatan dollar bill,
gözün hiçbir kara parçasını göremediği, masmavi okyanusun ortasında yapayalnızken dinleyip, huzur bulma isteği uyandıran disappearing,
albümün söz-müzik kombinasyonuyla en depresif eseri olma özelliğini taşıyan traveler,
bu adamlar mis gibi ballad da yapabiliyorlarmış diye düşündüren more or less,
albüme adını veren ocean of confusion.

güzel olmuş bir albüm diye düşünüyorum. dinleyin, dinlettirin!

[yazının orijinali için: ocean of confusion]

moe.

2008-03-22T18:13:00.008+02:00

asıl adı moe. olan jam grubu. tarzları hakkında bluegrass ve psychedelic denebilir. konser kayıtlarını aramaya inandıktan sonra net aleminde bulmak kolay olsa da "no doy" ve "the conch" haricindeki stüdyo albümlerini bulmak pek olası değil.

diskografileri şöyle:

sticks and stones (2008)
the conch (2007)
warts & all vol 4 (2005)
okayalright (2005)
warts & all vol 3 (2003)
wormwood (2003)
season greetings from moe. (2002)
warts & all vol 2 (2002)
warts & all (2001)
dither (2001)
l (2000)
fatboy (1999)
tin cans and car tires (1998)
no doy (1996)
loaf (1996)
headseed (1993)

phish

2008-03-22T18:09:00.017+02:00

amerikalı jam grubu. grateful dead ile müzikleri biraz benzeşiyor ancak phish'in grateful dead'e oranla biraz daha jazz'a kaçtığı söylenebilir. gene de bazı çevrelerce grateful dead'in varisi olarak gösteriliyorlar. daha önce grubu hiç dinlememiş, "bi yerden başlamak lazım" diye düşünenler için stüdyo albümleri iyi olur deniliyor grubun tüm kayıtlarını yalayıp yutmuş hayranları tarafından. the story of the ghost, junta yaptıkları müzik hakkında fikir edinebilme açısından oldukça ideal.

4 yıl boyunca (94, 95, 96, 98) cadılar bayramında 3 bölüme ayırdıkları konserlerinin 2. bölümlerinde dinleyicilerin oylarıyla seçilen bir albümü baştan sona yorumlamış güzel grup.

1994 - white album [the beatles]
1995 - quadrophenia [the who]
1996 - remain in light [talking heads]
1998 - loaded [the velvet underground]

simpsons'ın 13. sezon 16. bölümü olan weekend at burnsie's'de birkaç dakika görünüp, run like an antelope parçasını çalmıştırlar. gerçekte her daim dumanlı adamlar olmaları ve dizide tedavi harici marijuana karşıtı kişiler olarak gösterilmeleriyle yapımcılar güzel bir ironi yaparlar, bayağı bir güldürürler.

simpsonized olarak trey anastasio ve mike gordon'ın homer ile poz vermişlikleri de vardır:

antigonish

2008-03-22T18:07:00.004+02:00

as i was going up the stair
i saw a man who wasn’t there
he wasn’t there again today
i wish, i wish he'd go away

mamma mia!

2008-03-22T17:58:00.016+02:00

mamma mia! müzikalinin sinema filmi 18 temmuz 2008 tarihinde türkiye'de gösterime girecek. filmin resmi sitesinde 3 ayrı trailer buldum fakat buraya göndereceğim 1 tane. eminim izleyenler de benim gibi filmin ne kadar güzel olacağını düşünecektirler. bu filmin resmi sitesinin uk versiyonu. iyi seyirler.

the end of the road

2008-01-18T23:04:00.001+02:00

grateful dead'in '95 yazındaki son turlarındaki görüntülerden oluşan, grubun bir hayranı tarafından kameraya alınmış, film demeye dilimin varmadığı.

bilmiyorum, ismini görüyorsun bir yerde "oo, grubun tam takım birlikte olduğu son 3 ay" diye seviniyorsun, bir de izlemeye başlıyorsun ki; çayıra çimene yayılmış, ara sıra dans dedikleri anlamsız-garip hareketlerle tepinen, ağızlarından çıkan cümlelerden haberdar olmayan kocaman bir insan topluluğu. grubun birlikte görüldüğü tek bir sahne bile yok. eğer "deadhead falan bişeyler diyolar, kim ola ki bunlar" diye izlenirse belki bir nebze ilgisini çeker akımlara kapılmış insanları izlemeyi seven gereksiz birisinin. gene de filmin sonunda "ziyan oldu hayatımın koskoca 84 dakkası, agla1" demek farzdır diye düşünüyorum. kime ne 3 kuşaktır hippi olan aileden, daha hangi şehirde olduğunun bile farkında olmayan gençten! bekledim bekledim sonuna kadar belki grubun güzel bir konser görüntüsü gelir diye, olmadı. filmin sonuna doğru esnemelerim başladı, jerry garcia 9 ağustos'ta ölmüş onu öğrendim, "hmm" dedim.

son olarak, jerry garcia'nın dostları ve kızı tarafından "o aslına ölmedi kalplerimizde yaşıyor" "hadi diyelimki öldü, şu anda yukarıdan bizi izliyor ve en huzur dolu şekilde gülümsüyor, ben biliyorum!" temalı konuşmalar yapılıyor, çılgın kalabalık da bunları alkışlayıp coşuyor. bir de grubun gitaristi bob weir kollarını gökyüzüne doğru kaldırıp, avuç içlerini yukarı bakacak şekilde garip garip şeyler yaptı "evet hadi hep beraber dostlarım" diye milleti saçma bir ritüele soktu. böylece bu deadhead'ler çok spiritüel insanlarmış onu öğrendim, bu önemli bilginin henüz yazılmamış bir hatıra defteri sayfası kadar beyaz olan geleceğime büyük katkılar sağlayacağına dair inancım da çok büyük ayrıca.

grubun sadece müziği seviliyorsa ve "daha çok daha çok" nidalarıyla gruba ait canlı görüntüler görülmek isteniyorsa izlenmemesi gereken bir şey (sadece bir şey). grupla herhangi bir alakası yok çünkü, bazı maddeler kullanarak dünyadan soyutlanabileceğini keşfetmiş, mutlu görüntüsü çizen insanlar ve ufkunuzu açacak konuşmaları.

[yazının orijinali için: the end of the road]

the last waltz

2008-01-18T22:47:00.001+02:00

the band'in 16 yıllık canlı performanslarına nokta koyduklarını açıklayan bir nevi veda niteliğindeki martin scorsese yapımı belgesel.

konser 1976 yılında gerçekleşmiş, 1978'de yayınlanmış ve yeni sayılabilecek bir tarihte, 2002 yılında da dvd olarak piyasaya sürülmüş. film toplamda 116 dakika sürüyor. konser görüntüleri dışında grup ile (aslında çoğunlukla robbie robertson ile) yapılan taş çatlasa 10 dakikalık ara ara röportajlar da yer alıyor. gruba konserde eşlik eden kişilerin listesini kesmeden biçmeden tam olarak vermek istiyorum çünkü ismini önceden hiç duymadıklarım var ve kesinlikle her birinin performansı ayrı güzel;

ronnie hawkins, dr. john, neil young, the staples, neil diamond, joni mitchell, paul butterfield, muddy waters, eric clapton, emmylou harris, van morrison, bob dylan, ringo starr, ron wood

genel açıdan güzel diyebileceğim bir belgesel ama röportajlardaki bazı sahneler her tarafından yapaylık akan bir şekilde duygusallaştırılmaya çalışılmış ve bu farkedilince rahatsız ediyor izleyeni, belgeselin doğallığını bozuyor "izleyici için mi, kendileri için mi?" diye o anda kendi kendine düşünüyor insan ister istemez. röportajlara samimiyet katan ise, kimyasallara fazlaca bulaştığı belli olan piyanodaki eleman (richard manuel imiş adı), hatta röportajlarda sadece bu adamın konuşması-mimikleri-jestleri izlenip gece vakti ev ahalisi uyanmasın diye kahkaha volume’ü kısılmaya çalışılabilir.

konserin bitimi güzel bir şekilde gruba ve konuk müzisyenlere, ringo starr ve ron wood’un katılıp "i shall be released" parçası ile oluyor ve ardından tek başına the band tarafından filmin tema müziğiyle veda edilip, film boyunca yüklenmeye uğraşılıp durulan duygusallık gerçek anlamıyla veriliyor.

[yazının orijinali için: the last waltz]

melaba!

2008-01-18T20:25:00.000+02:00

blog'umun ilk günü olması sebebiyle test yayını gibi bir şey olsun bu yazı. yararlı ve istikrarlı olma dileğiyle...

ileriki günlerde yazı dili konulara göre değişiklik gösterebilir gibi bir his var içimde, hadi bakalım!